26 Ekim 2015 Pazartesi


     


                                                          BİR GÜN

Hayatın küçük mutluluklarını bulmak onlardan keyif almak bende bir tutkudur.         Ne zaman kafamı bir olay kurcalasa boğazın sularına, rüzgarın esintisine bırakırım düşüncelerimi, sığınılacak en iyi yer  yol almaktır. Dertlerden kaçmak için soluğu Beşiktaş iskelesinde aldım. Hava soğuktu, vapur iskeleye henüz yaklaşmıştı hınca hınç doluydu iskele.Herkes iyi bir yer kapma telaşında, sabırsızca kapıların açılmasını bekliyordu.Kapılar açılınca insanlar koşuşturmaya başladılar, birbirini ite kaka. Bir yer bulup da oturan, bir zafer kazanmışcasına tebessüm etmekteydi. Vapurun merdivenlerine doğru bir yer buldum. Koca vapurda oturacak yer kalmamıştı. Birkaç kişi merdivenlere oturdu.Kafamın içindeki sorunları düşünürken iki öğrencinin sesiyle irkildim.İki kız da liseliydi. Üstlerinde formaları ellerinde iki üç tane kitap, defter vardı.İnsanların konuşmalarını pek dinlemem ama bunlar yanımdaydı ve yanımda olmasalar da kulak misafiri olacaktım çok sesli konuşuyorlardı ;Yani istem dışı şahit oldum.Her birimizin eninde sonunda tanıştığı ve bir ömür boyu yakamızı bırakmayan gelecek kaygısını yaşıyorlardı.

Lise bitiyor şimdi ne olacak?

Üniversiteyi kazanabilecek miyiz?

Üniversiteyi bitirince iş bulacak mıyız?

Devlet üniversiteleri mi daha iyi, özeller mi vb. gibi akla ne gelirse birbiriyle paylaşıyorlardı.
Bir ara kızlardan bir tanesi şöyle dedi:

-         Aman bitirince ne oluyor, boş versene. Kim iyi iş bulmuş. Biz paramızı biriktirelim okuyor gibi sonrada, elimizdeki parayla kendi işimizi kuralım. Dır dır çekmeyiz en azından

Diğer kız da bu fikri beğendi.

-         Doğru o kadar harç parası , ıvır zıvır  parası vereceğimize kendi işimizi kuralım,bizimkilerde destek olur... Kuralım valla.

Bu sefer ikisi de ne iş yapabiliriz diye konuşmaya başladılar. Ama birinin bulduğunu diğeri beğenmiyor ya da yapamayız diye noktalıyorlar. En sonunda ikisi de oyuncakçı dükkanı açmaya karar verdi. Karlıymış.

Hayattan paradan konuşan bu iki kız da  paranın araç değil amaç olduğunu düşünüyordu.
Mutluluk bu kadar basit miydi ya da paraya endeksli miydi?

O sıra iç gıdıklayan bir kahkaha duydum. Ses merdivenlerden geliyordu.Üstü başı perişan bir adam kucağında ise bir küçük erkek çocuk, adam çocuğun parmaklarını avucunun içinde tutmuş:

-  Bu çarşıdan almış, bu eve getirmiş, bu pişirmiş, bu yemiş, bu da okuldan gelmiş hani bana hani bana gıdı gıdı... Dedikçe öptükçe çocuk basıyordu kahkahayı.

Baba, oğul o kadar mutluydu ki, bunu gözlerinde görebiliyordum.Vapur iskeleye yanaşmıştı. Vapurdan inip yürümeye başladım. İki kız hala bir yer açıp para kazanmak mı ya da okumak mı diye tartışıyorlardı ? Baba ile oğlu önümde yürüyordu. Çocuk babasının ellini sımsıkı tutmuş yürüyordu.
Gözleri sadece babasına odaklanmıştı. Ne işportadaki oyuncaklara bakıyordu ne de seyyar satıcıların yiyeceklerine, onun gözleri sadece babasını görüyordu. Baba ise küçük oğluna bir şeyler anlatıyor, gururla yürüyordu. Gülümsüyorlardı …  
Mutluluk onlar için para değildi.
Onların tertemiz mutluluğunu henüz para çalmamıştı.
İki kızda bunu hiç bilmeyecek. Kim bilir belki  Bir gün.
                                                                                                sajel