BİR
GÜN
Hayatın küçük mutluluklarını bulmak onlardan keyif
almak bende bir tutkudur. Ne zaman kafamı bir olay kurcalasa boğazın sularına,
rüzgarın esintisine bırakırım düşüncelerimi, sığınılacak en iyi yer yol
almaktır. Dertlerden kaçmak için soluğu Beşiktaş iskelesinde aldım. Hava
soğuktu, vapur iskeleye henüz yaklaşmıştı hınca hınç doluydu iskele.Herkes iyi
bir yer kapma telaşında, sabırsızca kapıların açılmasını bekliyordu.Kapılar
açılınca insanlar koşuşturmaya başladılar, birbirini ite kaka. Bir yer bulup da
oturan, bir zafer kazanmışcasına tebessüm etmekteydi. Vapurun
merdivenlerine doğru bir yer buldum. Koca vapurda oturacak yer kalmamıştı.
Birkaç kişi merdivenlere oturdu.Kafamın içindeki sorunları düşünürken iki
öğrencinin sesiyle irkildim.İki kız da liseliydi. Üstlerinde formaları
ellerinde iki üç tane kitap, defter vardı.İnsanların konuşmalarını pek dinlemem
ama bunlar yanımdaydı ve yanımda olmasalar da kulak misafiri olacaktım çok
sesli konuşuyorlardı ;Yani istem dışı şahit oldum.Her birimizin eninde sonunda
tanıştığı ve bir ömür boyu yakamızı bırakmayan gelecek kaygısını
yaşıyorlardı.
Lise bitiyor şimdi ne olacak?
Üniversiteyi kazanabilecek miyiz?
Üniversiteyi bitirince iş bulacak mıyız?
Devlet üniversiteleri mi daha iyi, özeller mi vb. gibi
akla ne gelirse birbiriyle paylaşıyorlardı.
Bir ara kızlardan bir tanesi şöyle dedi:
- Aman
bitirince ne oluyor, boş versene. Kim iyi iş bulmuş. Biz paramızı biriktirelim okuyor gibi sonrada, elimizdeki parayla kendi işimizi
kuralım. Dır dır çekmeyiz en azından
Diğer kız da bu fikri beğendi.
- Doğru
o kadar harç parası , ıvır zıvır parası vereceğimize kendi işimizi
kuralım,bizimkilerde destek olur... Kuralım valla.
Bu sefer ikisi de ne iş yapabiliriz diye konuşmaya
başladılar. Ama birinin bulduğunu diğeri beğenmiyor ya da yapamayız diye noktalıyorlar. En
sonunda ikisi de oyuncakçı dükkanı açmaya karar verdi. Karlıymış.
Hayattan paradan konuşan bu iki kız da paranın
araç değil amaç olduğunu düşünüyordu.
Mutluluk bu kadar basit miydi ya da paraya endeksli
miydi?
O sıra iç gıdıklayan bir kahkaha duydum. Ses
merdivenlerden geliyordu.Üstü başı perişan bir adam kucağında ise bir küçük
erkek çocuk, adam çocuğun parmaklarını avucunun içinde tutmuş:
- Bu çarşıdan almış, bu eve getirmiş, bu
pişirmiş, bu yemiş, bu da okuldan gelmiş hani bana hani bana gıdı gıdı...
Dedikçe öptükçe çocuk basıyordu kahkahayı.
Baba, oğul
o kadar mutluydu ki, bunu gözlerinde görebiliyordum.Vapur iskeleye yanaşmıştı.
Vapurdan inip yürümeye başladım. İki kız hala bir yer açıp para kazanmak mı ya
da okumak mı diye tartışıyorlardı ? Baba ile oğlu önümde yürüyordu. Çocuk
babasının ellini sımsıkı tutmuş yürüyordu.
Gözleri sadece babasına odaklanmıştı. Ne işportadaki
oyuncaklara bakıyordu ne de seyyar satıcıların yiyeceklerine, onun gözleri
sadece babasını görüyordu. Baba ise küçük oğluna bir şeyler anlatıyor, gururla
yürüyordu. Gülümsüyorlardı …
Mutluluk onlar için para
değildi.
Onların
tertemiz mutluluğunu henüz para çalmamıştı.
İki
kızda bunu hiç bilmeyecek. Kim bilir belki Bir gün.
sajel
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder