14 Şubat 2018 Çarşamba

TİLDA !

Tilda!  Adım Tilda demişti. Gözlerinin içine bakmak beni korkutmuştu, uçsuz bucaksız bir gece gibiydi, İri kocaman siyah gözleri vardı, teni kar beyazdı, yanaklarında bir dudak hareketiyle beliren gamzeleri vardı. Saçları kıvır kıvırdı, muntazam dişleri vardı ses tonu daha önce hiç duymadığım bir tonda idi. Türkçeyi güzel konuşuyordu, her ne kadar aksanı olsa da.

Ona nerelisin dememiştim nasıl olsa içimizden biri soracaktı. Hep böyle olur nerelisin’ le başlar dinine hatta düşüncesine, hayata bakışına kadar didiklerler, sanki çok işlerine yaracakmış gibi.

Fazla vaktim yoktu oturup konuşacak kadar; Ayaküstü konuşup kaçacaktım. Gitmem gereken, yapmam gereken her zaman bir şeyler vardı. Tam arkamı döndüm SEJAL bende senle geliyorum dedi
Adım SAJEL  !  SEJAL değil   sert söylemiştim. Ayakta donakalmıştı koluna taktığı çantayla bir heykel gibi duruyordu ama gözleri dolmuştu. Dokunsam koluna ağlayı verecekti
Pişman olmuştum birkaç saniye de, içimden kendime saymadık laf bırakmadım. Ha Sajel  Ha sejal ne bozuyorsun işte, ne fark eder şimdi ağlayacak vicdan azabın , olacak başına…
Adım atıp atmamakta karar verememiştim, boğazım düğümlenmişti ne diyeceğimi bilemiyordum. Derin bir nefes aldım geliyorsan gidelim
Kurulmuş bir oyuncak gibi peşimden geldi. Fransız konsolosluğuna gideceğim sakıncası yoksa dedi
Yol boyunca konuştu, en sonunda Fransız konsolosluğunun önünde bekler misin beni dedi.

Acelem var … uzun sürmezse dememle uzun sürmez hemen geliyorum dedi. Cafe’de tam iki saat bekledim bir ara uyuya kaldım sağ olsun çok meraklı olan servis elemanı iyi misiniz diye kaldırdı beni rüyamın en güzel yerinde .Bir Türk kahvesi alabilir miyim dememle karşımda belirdi Tilda iki tane olsun dedi.

Sanki iki saat beni bekleten o değilmiş gibi konuştu konuştu durdu. Bir ara sinirlerime hakim olamadım ve gülme krizine girdim şaka gibi bir şeydi.
Sanırım bana susmayı , dinlemeyi o öğretti ,işin garip kısmı ne zaman bir araya gelsek .Sanki hiç ayrılmamış , araya zaman girmemiş gibi kaldığımız yerden devam ederdik .Tilda çantasından küçük bir not defteri çıkarır başlardı okumaya geçen zaman içinde bana anlatmak istediklerini, yemek tariflerini, dinleği yeni müzisyenleri gitti yerleri… .ama en çok Tildayla bütün gün oturup gelen geçeni bir hayvana yada bir sebzeye benzetmeyi yada gördüğümüz insanları konuşturmayı severdim ortak noktamız çoktu ikimizde gülmek eğlenmek için var gücümüzle hayatı sömürmek için can atıyorduk.
Bir çok insanla tanıştım bir çok arkadaş hatta dosttum oldu ama Tilda gibisi… hiç biri hissettirmedi sanki o hep vardı .Taki ansızın aramızdan sessizce usulca gidene kadar.

Uzun süre hastalığını sakladı Sajel’e söylemeyin çok üzülür demiş. Üzüldüm ama annesini babasını kardeşini düşününce ben kimim ki dedim. Ama her zaman içimde bir yerlerde, her zaman onun dediği gibi zaman ve boyut değişse de yine birlikteyiz. 

3 Şubat 2018 Cumartesi

ŞİMDİ

Birçok kereler darıldık; Bu dargınlıklar en fazla iki saat sürer. 
Sanki aramızda bir anlaşma var gibi. Yazılı olmayan bir anlaşma. Sıra kimdeyse özür diler. 
Geçen sefer haklı olduğum halde ben özür diledim, sıra ben de idi. Bu sefer sıra onda, gelip özür dileyecek, sanki hiçbir şey olmamış gibi, gelip gülümseyecek.                                                                                                                        
Bir iki üç şimdi...

Onu beklerken zaman ne kadar da uzun oluyor. Birazdan gelir

Bir iki üç şimdi…

Koca bir gün bitmek üzere hala haber yok aramadı da, Belki şimdi gelir ya da arar

Bir iki üç şimdi…

Ne oldu? Ne zaman bitti? Hiç konuşmadan tartışmadan, bir kaza gibi, inanması güç, ansızın olan bir kaza gibi.

Bir iki üç şimdi…

Günlerim onu beklemekle geçiyor                                                         

Bir iki üç belki şimdi…

Artık günleri saymıyorum, sayamıyorum,


Bir iki üç… 

1 Şubat 2018 Perşembe

BENCE

Şans mı ? şansızlık mı ?

Sanırım bu bakış açınıza göre değişiyor

Kalabalık bir aile de yaşamak insanların hayalini kurduğu bir görsel  olsa gerek
Büyük bir masanın etrafında oluşan cümbüş; Anne babadan oluşan çocuklar takımı

Size biraz bu görselden bahsedeyim belki o zaman daha iyi anlarsınız şans mı şansızlık mı olduğunu ama unutmayın bu hayatın iki yüzü gibidir her solukta iliklerinize kadar işler. Ve kimi zaman şans , kimi zaman şanssızlıktır.

İlk olarak akrabalardan başlayalım anne veya babanızın tarafından biri geldiği zaman sizi tanıştırırken adınızla beraber numaranız söylenir ( evin kaçıncı çocuğu iseniz adınız o numarayla bir bütündür artık .

Bu sajel evin 6 numarası

Bu arada önemli olan dikkat edilmesi gereken şey akrabalarınızın yaşam tarzı ve hayata bakışı açıları  önemlidir , onlara  tutumunuzu  belirler

Kimisi ve çoğunluğu ; Birden kollarını açar size sarılır
Ah yavrum benim ... senin doğumuna gelmiştim ben ...
Anne ve babanıza bakar gözleri yaşlı bir şekilde , ne kadar da büyümüş ,yanaklarınızdan tutar sıkar öper ; mengenede sıkılan bir tahta parçası gibi kollarıyla sizi sarar . Bunlar cana yakın olanlardır . Genelde anne veya babanızla ilgili anıları ( çocukluk ,gençlik anılarını anlatırlar ) aslında amaç ne kadar çok birbirlerini sevdiklerini yakın olduklarını size kanıtlamaktır ; Bütün bir gece anıları bir masal gibi dinlersiniz. Masada uzun uzun sohbetler edilir kahkahalar atılır.

Bir de az rastlanan ama her ailede var olan bir grup daha vardır. İlk önce sizi baştan aşağı süzer hım kime benzemiş bu çocuk ( aslında demek istediği bizim tarafa ne kadar benziyorsun veya benzemiyorsundur; Genelde kesin aile büyüklerinden birine benzetilirsiniz  ve hemen elini uzatır öp bakayım elimi. Genelde bunlar yemeğin ortalarına doğru açılır yemek masasında çeşitli konulardan sonra ciddiyeti elden bırakıp cana yakın davranırlar

Konuyu fazla dallandırıp budaklandırmadan hemen kaldığımız yerden devam edelim

İlk numaradan başlayım bu konu önemli ,dediğim gibi evin kaçıncı çocuğu olduğunuzu simgeleyen bu numara başka işlere de yarar

Ailece bir yere giderken yolda molalarda bu numara anne ve babanızın işini kolaylaştırır.( tek tek isimleri söylemek yerine ) bir numara iki numara üç numara dört  numara beş numara altı numara yedi numara sekiz numara
( böylelikle zamandan kazanırlar ) sizde bir yerde sepet gibi unutulmaktan kurtulursunuz. Yada sizin hakkınızda bir şikayet olursa numaranızın  söylenmesi yeterlidir.

Ben kırmadım  O kırdı !  O kim ?  Yemez hemen isim vermek kestirme yol 6 numara ...

Sanırım bu numara olayının ne kadar  gerekli olduğunu anlamışsınızdır.

Şimdi asıl konuya dönelim şans mı şansızlık mı olan bölümüne , farkında olmadan çoğunlukla  yüksek tonda konuşursunuz , sesinizi duyura bilmek için  
( eee o kadar çocuk arasından sesi duyurmanın başka yolu yoktur.) Bu toplum içinde, kimi zaman özgüven gibi durur kimi zaman  ise rahatsız edicidir. Daha sessiz konuş , bağırmana gerek yok ! ve siz  pardon alışkanlık dersiniz
Ve zamanla evdeki sesli ortamdan dışardaki o sessiz ortama geçtiğinizi anlarsınız

Paylaşmayı ve bencilliği ilk evde öğrenirsiniz; İnsan ayırmayı kayırmayı da .
içgüdüsel olarak  , kendini korumayı,  doğar doğmaz öğrenirsin bunlar yaşıtlarından ayrıcalıklı yapar seni ; Tabi bunları çoğalta da biliriz yaşıtlarından daha tahammüllü biri olabilirsin yada tam tersi tahammülsüz ve çekilmezde. insanlara özellikle de senden daha farklı düşünenlere aldırmamayı öğrene bilirsin .

Sonuç olarak evdeki herkesin farklı bir düşünce yapısı ve zevki vardır ve sen hepsini istesen de istemesen de bir şekilde görür deneyimlersin .

Farklı müzik türlerini dinlersin dinlemek zorunda kalırsın Mozart’tan Madonna’ya, İbrahim Tatlıses’ten Sezen Aksuya, giden o acılı yolu içine sindirirsin, kendine ait bir müzik zevkini yaşıtlarından önce edinirsin.
Biri futbol meraklısıysa diğeri kesin baskette ilgi duyar , biri Galatasaraylıysa diğeri kesin Fenerlidir ve tiz bir ses Beşiktaş diye kulağını tırmalar .kısaca çeşitlilik ve bunları gözlemlemek deneyimlemek hayatının bir parçasıdır
kimisini beğenir kimisini ret edersin . Sesini çıkarmadan her şeyi kabul edersin ; kardeşlerini , zamanla insanları kabul edersin.

Bu seni hayat yolunda bir artı yöne götürmez sadece anlayışlı bir insan yapar 
Ama zevk ve estetik duygun gelişir çeşitli hobilerin olur

Arkadaşa ihtiyaç duymazsın yeterince çevrende insan vardır aradığın gerçek dostluklardır, erkekleri kızları iyi tanımlarsın ( karşı cinsin gerçek yüzünü bütün yönleriyle görme şansın vardır hem de her aşamasını )

Senden büyüklerin , küçüklerin içinde yaşamayı öğrenirsin. Ailenin büyükleri seni hep küçük, ailenin küçükleri de seni hep büyük görür; Sen ne büyüksündür nede küçüksündür orta format kalırsın hep; genelde kalabalık ailelerde kardeş  sayısı kadar arkadaş bolluğu da vardır. Herkesin en iyi arkadaşı , sırdaşı kesin vardır , bu sırdaş kimi zaman ev halkına cephe aldığın sinsi planlarının bir parçasıdır.( suç beraberliği demek daha doğrudur ve belirtmem gerek yer yüzünde her türlü beraberlik biter aşkta buna dairdir ama suç beraberliği sonsuza kadar devam eder )

Asla kendinden büyüklerle kavga etmene izin verilmez ( O ağabeyin O ablan. Ona bağıramazsın vuramazsın ,  ...) bu kural küçüklerin içinde  geçerlidir ( O senin kardeşin terbiyesiz, sen ondan büyüksün Onu koru) ama sana büyük küçük ağabey abla kardeş bağırır vurur .yani ortancaların işi hep idare etmekten geçer . ama dayanamayıp da  kavga edersen yaratıcı cezalarla karşı karşıya kalırsın.  
Genelde uyku cezası  verilir.( Konuşman yasak ve gözlerin kapalı oturmak zorunda bırakılırsın , bu ceza sonu hep uykuyla sonuçlanır, bu sebeple adı uyku cezasıdır. ) yavaş yavaş sinsi olmayı öğrenirsin ; İntikamını alacak en küçük fırsatı , anında görüp değerlendirme yeteneği gelişir , elde edersin 

İntikam uğruna her yol mubahtır ; Futbol aşkı gerçekten bir başkadır büyük bir arzuyla yıllardır içinde beslediğin bütün haksızlığı ,ezikliği ; Fırsat bu fırsat diye var gücünle kullanırsın. Topa vurma bahanesiyle ağabeyine çelme takar ,tekme savurursun birde küfür edersin ; koşsana hayvan ! ( ohhhh be dünya varmış ) annen baban seni uyarmaz .kimse sana laf edemez çünkü sen büyük bir aşkla top oynuyorsundur. ( demek istediğimi anladınız mı amaç spor veya oyun değil öç almaktır ) 

Evde kıymetli bir porselen mi kırdın, sorun etmeye gerek yok , nasılsa sıra sana gelmeden , başka bir olay çıkar ve sen yakayı kurtarırsın. Her günün bir kaderi olduğunu hatta her anın bir kaderi olduğunu görürsün ; Plan yapmak mı ? işte hayatta vermen gereken en büyük sınav bu’ dur .Hengame içinde planlarını gerçekleştirmen,  bu senin tek sorunun sınavındır.

Genelde kahvaltı ve akşam yemeğini asla es geçemezsin ne olursa olsun annen ve baban ne yediğini kesin görür ; yok ben tokum yemiyorum  deme şansı yoktur, yanlışlıkla ağzından böyle bir laf çıktığı ise pişman  olursun ,bir uşak konumunda aile bireyleri seni hemen değerlendirir ( mutfaktan tuz getir peçete getir su bitti su getir - getir götür yapma yerine oturup ,yemek yemeği tercih edersin)        
bu sayede yemek tercihleri yapmazsın ama inceden inceye yemek zevkini edinirsin.

Aslında pek sıkıcı sayılmaz durum,  zamanla alışırsın işin eğlenceli tarafları da vardır. Senden büyük olan kardeşlerin sayesinde gündemi takip etmen hiçte zor değildir. Sanattan ,spordan ,siyasetten , modaya kadar geniş bir yelpazede bilgi sahibi olursun .yeni çıkan albümleri , klipleri, filmleri ,dizileri , dergileri ,
kitapları ,sergileri araştırmana gerek yoktur birileri zaten meraklıdır ve sana duyurur.

Ama  işin aslı hayat bu kadar eğlenceli ve basit değildir. Senden büyükler sayesinde her şeyin biricikliği ,ilk kezliği ortadan kalkar

Senin için ilk olan şey aslında ailenin tekrar tekrar yaşadığı ve artık kanıksadığı sıradan bir olaydır.

Mesela , Evin en büyüğü , Üniversite sınavına gireceği zaman evde sanki bir bayram havası eser. Sabah erkenden kalkılır , sınava gireceği okula gidilir ,beklenilir dualar edilir , hatta annen onun adına uğur getirsin diye fidan bile diker. Sende durum pek öyle olmaz, annen baban aynı olayı defalarca yaşamaktan bıktıkları için sen sabah erkenden kalkıp tek başıma sınava gidersin ; Ne seni yolcu eden olur nede bekleyen , nede sınavdan sonra seninle konuşan biri olur.

İşin en acısı da senden önce doğanların yaptıkları hataları sanki sen yapmışsın gibi önlem alma işine girişirler, her konuda tecrübe sahibi oldukları için gelişmiş bu ebeveyn gurusuyla baş edemezsin , bu durumdan kendini kurtarmak için kanıtlamak için yırtınır durursun

Ağabey ’ ni gönderdim yurt dışına okumadı , geldi buraya! Sende boşuna gidip geleceksin ! Burada okuyacaksın, gözümün önünde ,bana iş çıkarma !  
iyi de benle ne alaka O . DNA  kodlaması mı yapıyoruz ama anlatamazsın  o yapmadığı ise yapamadıysa  sende yapamazsın . hadi hasber kadar gittin hemen anneni babanı sana karşı doldururlar o gider ve bir daha gelmez . bu doldurma olayı hayatının her alanında devam eder.

ilk çocukları 15 yaşında araba kullanır o bunun hakkı dır O büyüktür .sen edebinle oturur  18 yaşında ehliyet için baş vurursun hemen annenle babana  sinsice yaklaşıp ; izin vermeyin kaza yapar , ölmesini mi istiyorsunuz !  ( ve O düşünceli sevgi dolu kardeştir seni düşünendir. ama sen bilirsin sinsi olduğunu ...)  Bu sıralama uzadıkça uzar , okumak istediğin alandan tut , arkadaş seçimine kadar hayatınla ilgili her konuya maydanoz olurlar , hakları olmadığı halde fikir beyan ederler, şaşırırsın bu ne öz güven diye ... senden daha önce doğmanın hakkına güvenerek olsa gerek ; bu durum tıpkı alkol alan , kendini şaşıran direyin davranış biçimi gibi ( birey değil özellikle direy demeyi tercih ettim  )   acınası ve gülünçtür.

Kısaca onların okulları , arkadaşları , mutlulukları, sorunları başarıları  başarısızlıkları , evlilikleri , çocukları ,boşanmaları haddini bilmeme  durumları her şey ve her konuya fikir beyan etmeleri seni canından bezdirir.

İlk defa yaşadığın bütün duygular olaylar  ne yazık ki sadece senin tek başına tecrübe edeceğin deneyimleyeceğin bir durumdur. En basiti hasta olman bile sıradan bir olaydır .
Korkacak  bir şey yok !  Bademciği şişmiş. Bir iki günde geçer, kolun mu kırıldı sorun değil alçıya alınır Ve birden hatırlarsın senin ilk defa başına gelen her olay hastalık evde fazlasıyla tekrarlanmış sıradan bir olaydır artık, annen baban telaşlanmaz, paniklemez. ( ya insan bir doktoru arar ölüyorum ) hastalığın bile tadını çıkarıp nazlanamazsın sinirden ne acın kalır nede hastalığın turp gibi olursun , senden öncekiler yorgan döşek yatarken sen ayakta kafa tutarcasına gezinirsin öyle oflamak puflamak hep ilk çocukların işidir.

Kısacası senin hayatın annenle baban için defalarca izledikleri ezberledikleri film gibidir. Annenle babanı hiç bir konuda şaşırtamazsın Oturup izlemek, fikir beyan etmek istemezler; Ben farklıyım! Bak farklı bir yorum veya bakış açısı var bende , desen de , işin aslı farklı olmadığını , sıradan olduğunu her yaşıtın gibi aynı tecrübesizlikle yolunu aldığını içine sindire sindire öğrenirsin tek bir fark vardır sen hayatta tek başına yol alırsın ama senden büyükler  anne baba desteğiyle pohpohlanarak yol alır.
Komik olan tek konu ise ittirmeyle el üstünde tutularak yol alanların senin karşına geçip; Her şeyi başaran benim tavırlarıdır.

Yani demek istediğim O güzel görsel pekte güzel değildir ve her cümle sonunda veya başında söze Bence demeyi öğretirler.


Hayatta eşit olduğunuz hiç bir konu yoktur bence 

26 Ekim 2015 Pazartesi


     


                                                          BİR GÜN

Hayatın küçük mutluluklarını bulmak onlardan keyif almak bende bir tutkudur.         Ne zaman kafamı bir olay kurcalasa boğazın sularına, rüzgarın esintisine bırakırım düşüncelerimi, sığınılacak en iyi yer  yol almaktır. Dertlerden kaçmak için soluğu Beşiktaş iskelesinde aldım. Hava soğuktu, vapur iskeleye henüz yaklaşmıştı hınca hınç doluydu iskele.Herkes iyi bir yer kapma telaşında, sabırsızca kapıların açılmasını bekliyordu.Kapılar açılınca insanlar koşuşturmaya başladılar, birbirini ite kaka. Bir yer bulup da oturan, bir zafer kazanmışcasına tebessüm etmekteydi. Vapurun merdivenlerine doğru bir yer buldum. Koca vapurda oturacak yer kalmamıştı. Birkaç kişi merdivenlere oturdu.Kafamın içindeki sorunları düşünürken iki öğrencinin sesiyle irkildim.İki kız da liseliydi. Üstlerinde formaları ellerinde iki üç tane kitap, defter vardı.İnsanların konuşmalarını pek dinlemem ama bunlar yanımdaydı ve yanımda olmasalar da kulak misafiri olacaktım çok sesli konuşuyorlardı ;Yani istem dışı şahit oldum.Her birimizin eninde sonunda tanıştığı ve bir ömür boyu yakamızı bırakmayan gelecek kaygısını yaşıyorlardı.

Lise bitiyor şimdi ne olacak?

Üniversiteyi kazanabilecek miyiz?

Üniversiteyi bitirince iş bulacak mıyız?

Devlet üniversiteleri mi daha iyi, özeller mi vb. gibi akla ne gelirse birbiriyle paylaşıyorlardı.
Bir ara kızlardan bir tanesi şöyle dedi:

-         Aman bitirince ne oluyor, boş versene. Kim iyi iş bulmuş. Biz paramızı biriktirelim okuyor gibi sonrada, elimizdeki parayla kendi işimizi kuralım. Dır dır çekmeyiz en azından

Diğer kız da bu fikri beğendi.

-         Doğru o kadar harç parası , ıvır zıvır  parası vereceğimize kendi işimizi kuralım,bizimkilerde destek olur... Kuralım valla.

Bu sefer ikisi de ne iş yapabiliriz diye konuşmaya başladılar. Ama birinin bulduğunu diğeri beğenmiyor ya da yapamayız diye noktalıyorlar. En sonunda ikisi de oyuncakçı dükkanı açmaya karar verdi. Karlıymış.

Hayattan paradan konuşan bu iki kız da  paranın araç değil amaç olduğunu düşünüyordu.
Mutluluk bu kadar basit miydi ya da paraya endeksli miydi?

O sıra iç gıdıklayan bir kahkaha duydum. Ses merdivenlerden geliyordu.Üstü başı perişan bir adam kucağında ise bir küçük erkek çocuk, adam çocuğun parmaklarını avucunun içinde tutmuş:

-  Bu çarşıdan almış, bu eve getirmiş, bu pişirmiş, bu yemiş, bu da okuldan gelmiş hani bana hani bana gıdı gıdı... Dedikçe öptükçe çocuk basıyordu kahkahayı.

Baba, oğul o kadar mutluydu ki, bunu gözlerinde görebiliyordum.Vapur iskeleye yanaşmıştı. Vapurdan inip yürümeye başladım. İki kız hala bir yer açıp para kazanmak mı ya da okumak mı diye tartışıyorlardı ? Baba ile oğlu önümde yürüyordu. Çocuk babasının ellini sımsıkı tutmuş yürüyordu.
Gözleri sadece babasına odaklanmıştı. Ne işportadaki oyuncaklara bakıyordu ne de seyyar satıcıların yiyeceklerine, onun gözleri sadece babasını görüyordu. Baba ise küçük oğluna bir şeyler anlatıyor, gururla yürüyordu. Gülümsüyorlardı …  
Mutluluk onlar için para değildi.
Onların tertemiz mutluluğunu henüz para çalmamıştı.
İki kızda bunu hiç bilmeyecek. Kim bilir belki  Bir gün.
                                                                                                sajel

11 Eylül 2015 Cuma




İMDAT

Gününün planı hazırdı , Işıl hocanın ( Özgentürk’ün ) yanına gidecektim öğrenci listesini alıp Kadıköy deki milli eğitime gidip öğrenci listesini  onaylatıp diplomaları  imzalatacaktım. Hava yağmurluydu. Bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyordu.

Benim için bir sorun yoktu, yağmuru  seviyordum sabah 09:30 elimdeki listeyle binaya girdim ,gerekli olan belgeleri alıp tek tek doldurduktan sonra görevli memura teslim ettim .

-       ne zaman alabilirim ? Gün içinde teslim etmem lazım.
-       Bir iki saat bekleyin müdür imzalayacak.

İki saat harika  bende gider sahaflarda kitapları karıştırırım aklıma ilk gelen buydu ( sanırım bu hayatta tek zevkim  kitapların içinde kaybolmak ve ne yazık ki benim tatil anlayışımda bu nereye gidersem gideyim ilk aradığım sorduğum sahaf ve antikacılar – film izlemeyi ,müziği ve denizi saymazsak )

İki saat sonra elimde daha büyük bir çantayla , yeni kitaplarımla , diplomaları teslim almaya gittim.
Memur  kapıdan girer girmez

-       hazır değil
-       daha ne kadar bekleyeceğim
-       Bir saat sonra gelin

Binanın dışına çıktım yürümeye başlamıştım ; Bir saat ! . Fazla zaman yok, en yakın sahaf halk eğitimin yanında ki Kafkas han en iyisi oradaki  kitaplara bakmak diye içimden geçirdim bir taraftan da yeni aldığım kitapların ağırlığı omzumu iyice ağrıtmaya başlamıştı  yürümeye devam ediyordum... kendi kendime de söz veriyordum sakın başka kitap alma  eve gidene kadar iki büklüm olursun .

önümde ki cafe’ de durdum ,bir kahve ve sigara molası vermek ve aldığım kitaplara göz atmak cazip geldi. Dışarda duran bir masaya oturdum bir sigara yaktım  bir tane de kahve istedim çantayı  açtım , ne zamandır peşinde olduğum kitaplara uzunca bir süre baktım .hazine bulmuş gibi mutluydum en sonunda elde etmiştim. ( bazı kitaplar için günlerce , aylarca aranır dolanırım ) yağmurun sesini duymak , insanların kaçışması içimde hep bir muziplik uyandırır ; Bu gün güzel bir gün diye içimden geçirdim  .

kahvem gelmişti bir yudum kahveden aldım  sigaradan bir nefes çektim  , Önümde  bir taksi durdu şoför inip kapıyı açtı sonra da söylenerek arkaya bagaj kapağına yöneldi; bagajdan torbaları çıkardı ,arabanın içinden yaşlı bir kadın indi elinde  şemsiyesi vardı Elizabeth tarzı bir etek giymişti, çizgi film kahramanı  Tweety anneannesi gibiydi . zar zor torbaları eline aldı söylene söylene  yokuş aşağı yoldan inmeye başladı , o kadar komikti ki , taksici arkasından bunak diye söylendi tam bu sırada  küçük bir erkek çocuk koşarak yaşlı kadını itip elindeki çantayı aldı ve kaçtı yere düşen yaşlı teyzenin yardımına biraz önce söylenen taksi şoförü yetişti yerden yaşlı kadını kaldırdı , cafede ki çocuk yere saçılan torbada ki portakalları toplamaya başladı

öylece kaldım  her şey biranda olmuştu .Yaşlı kadın param ! İmdat ! diye bağırıyordu  ayağa kalktım  biranda kurulmuş bir robot gibi koşmaya başladım çocuğun peşinden  ( eskiden okulun en hızlı koşanıydım yetişe bilirim yaşlı kadının çantasını kurtara bilirim ) var gücümle koşuyordum sokağın sonunda çocuk sola döndü yavaşlamıştı bende ona yetişmeyi başarmıştım. Küçük esmer bir erkek çocuğu belki on , belki onbir yaşlarında montunun kapşonundan tuttum ,var gücümle kendime çektim onu .Bir elimi vurmak için kaldırdım   ama yapamadım ,göz göze gelince ;  Yarılı bir hayvan gibi bana bakıyordu, gözlerinin içinde ki korku beni paramparça etmişti O bir çocuktu sadece bir çocuk zor yutkundum ona bu korkuyu vermeye hakkım yoktu , sesim titriyerek

-       ayıp değil mi o yaşlı bir kadın belki ilaç parasıdır

çantayı elinden aldım .

-       korkmana gerek yok seni bırakacağım   ...

Biranda sırtıma bir tekme geldi yere kapaklandım ,doğrulamıyordum tekme üstüne tekme yiyordum sırtıma bacaklarıma karnıma  O kadar kötü  vuruyordu ki  nefes almakta zorlanıyordum , bana vurana baktım ,20 yaşlarında düzgün giyimli bir gençti, hiç durmadan tekmeler atıyor ,bir taraftan da  küfür ediyordu.

Bir sürü küfür, akla hayale gelmeyecek ne küfürler varmış hepsini saydı sayıştırdı .saçlarımdan çekmeye başladı küçük çocukla göz göze geldik oda ayağıyla bir tekme attı yüzüme ,burnumdan kan geliyordu , küfür ediyordu .elimdeki çantayı çekti

Arkada ki  genç boynuma vurdu

-       versene lan çantayı  gebertirim seni

küçük çocukla göz gözeydik çantayı bırakmıyordum. Aklımda sadece annemle babama nasıl bu olanları açıklayacağım diye geçiriyordum. gözümün önüne kardeşlerim yeğenlerim geliyordu .sıcak kan yüzümden aşağı akıyordu .Yüzüme ne oldu acaba diye içimden geçirdim  tam bu sırada sokağı ince bir ses kapladı. Hemen arkasından da kalın bir erkek sesi .


-       Bırakın  kızı ( yaşlı Teyze ince tiz bir ses )
-       Bırakın LAN kızı ( taksi şoförü )

kafamı sesin geldiği yöne çevirdim yokuş aşağı sokaktan Elizabeth tarzı eteğiyle  zar zor inen O teyze ,taksi şoförünün koluna girmiş dişi bir kaplan gibi koşuyordu, elinde de şemsiyesi  ikisinin de görüntüsü süperdi gülme krizine girdim kendimi tutamıyordum güldükçe de canım yanıyordu .Çocuklar bana garip garip baktı ve koşarak kaçtılar .her şey o kadar hızlı gelişmişti ki  yerde öylece oturuyordum ve kahkaha atarak gülüyordum.

Gözümün önüne biraz önce yaşadıklarım geliyordu, çocuğu kovalarken biranda üstümdeki elbiseleri parçalayıp Süpermen kostümünü ile  koştuğumu düşündüm  derken yediğim dayak  ve bir anda imdadıma yetişen  yaşlı teyze ve taksi şoförünü  batman ve  panter kadın kostümü ile düşündüm.  Tam bir karikatürdü . gülme krizine girmiştim  ki  yaşlı teyze ve şoför yanıma geldi  ve biranda  var gücüyle yaşlı teyze şemsiyesiyle bana vurdu hem de hakaret ederek

-       Gerizekalı mısın  ... ölecektin

-       Teyze ne yapıyorsun , bak ne hale geldi kızcağız

Taksi şoförü yaşlı teyzenin elinden şemsiyeyi aldı .Donmuştum yediğim dayaklardan çok yaşlı Teyzenin dediklerine şaşırmıştım .hiç bir şey diyemedim çantasını uzattım sinirden canımın acısını bile unuttum. Allahtan yaşlı...  yerden zar zor kalktım ,yürümeye başladım ama canım çok kötü yanıyordu bacaklarım tutmuyordu. Üstüm başım çamur olmuştu yağmur taneleri yüzüme geldikçe kendime geldim  kafamı yukarı kaldırdım , doğru neden yardım etmiştim ki böyle bir cadıya . Sanki bana ait biriymiş gibi koşmuştum değer miydi ?
Yaşlı kadın hala söyleniyordu öldüreceklerdi ,başıma bela olacaktı, Taksi Şoförü ayıp ama teyze , bak çantanı kurtardı kız .

Taksi şoförü bana seslendi iyi misin kızım hastaneye götüreyim istersen seni

Adama baktım ... yürümeye devam ettim.

Yaşlı kadın hala arkamdan söyleniyordu

Geri zekalı ... öldüreceklerdi ... geri zekalı

Yağmur taneleri yüzüme vurdukça kendime geldim , evet bugün güzel bir gündü istediğim kitaplara kavuşmuştum, bu gün güzel bir gündü yaşlı teyzenin çantasını kurtarmıştım ( yaşlı teyze hayatımı kurtarmıştı ) bu gün güzel bir gündü insanları daha iyi tanımıştım. Geri zekalı kısmı ise bir muamma ne de olsa işin içinde geride olsa bir zeka söz konusu. Bu gün güzel bir gündü ...