14 Şubat 2018 Çarşamba

TİLDA !

Tilda!  Adım Tilda demişti. Gözlerinin içine bakmak beni korkutmuştu, uçsuz bucaksız bir gece gibiydi, İri kocaman siyah gözleri vardı, teni kar beyazdı, yanaklarında bir dudak hareketiyle beliren gamzeleri vardı. Saçları kıvır kıvırdı, muntazam dişleri vardı ses tonu daha önce hiç duymadığım bir tonda idi. Türkçeyi güzel konuşuyordu, her ne kadar aksanı olsa da.

Ona nerelisin dememiştim nasıl olsa içimizden biri soracaktı. Hep böyle olur nerelisin’ le başlar dinine hatta düşüncesine, hayata bakışına kadar didiklerler, sanki çok işlerine yaracakmış gibi.

Fazla vaktim yoktu oturup konuşacak kadar; Ayaküstü konuşup kaçacaktım. Gitmem gereken, yapmam gereken her zaman bir şeyler vardı. Tam arkamı döndüm SEJAL bende senle geliyorum dedi
Adım SAJEL  !  SEJAL değil   sert söylemiştim. Ayakta donakalmıştı koluna taktığı çantayla bir heykel gibi duruyordu ama gözleri dolmuştu. Dokunsam koluna ağlayı verecekti
Pişman olmuştum birkaç saniye de, içimden kendime saymadık laf bırakmadım. Ha Sajel  Ha sejal ne bozuyorsun işte, ne fark eder şimdi ağlayacak vicdan azabın , olacak başına…
Adım atıp atmamakta karar verememiştim, boğazım düğümlenmişti ne diyeceğimi bilemiyordum. Derin bir nefes aldım geliyorsan gidelim
Kurulmuş bir oyuncak gibi peşimden geldi. Fransız konsolosluğuna gideceğim sakıncası yoksa dedi
Yol boyunca konuştu, en sonunda Fransız konsolosluğunun önünde bekler misin beni dedi.

Acelem var … uzun sürmezse dememle uzun sürmez hemen geliyorum dedi. Cafe’de tam iki saat bekledim bir ara uyuya kaldım sağ olsun çok meraklı olan servis elemanı iyi misiniz diye kaldırdı beni rüyamın en güzel yerinde .Bir Türk kahvesi alabilir miyim dememle karşımda belirdi Tilda iki tane olsun dedi.

Sanki iki saat beni bekleten o değilmiş gibi konuştu konuştu durdu. Bir ara sinirlerime hakim olamadım ve gülme krizine girdim şaka gibi bir şeydi.
Sanırım bana susmayı , dinlemeyi o öğretti ,işin garip kısmı ne zaman bir araya gelsek .Sanki hiç ayrılmamış , araya zaman girmemiş gibi kaldığımız yerden devam ederdik .Tilda çantasından küçük bir not defteri çıkarır başlardı okumaya geçen zaman içinde bana anlatmak istediklerini, yemek tariflerini, dinleği yeni müzisyenleri gitti yerleri… .ama en çok Tildayla bütün gün oturup gelen geçeni bir hayvana yada bir sebzeye benzetmeyi yada gördüğümüz insanları konuşturmayı severdim ortak noktamız çoktu ikimizde gülmek eğlenmek için var gücümüzle hayatı sömürmek için can atıyorduk.
Bir çok insanla tanıştım bir çok arkadaş hatta dosttum oldu ama Tilda gibisi… hiç biri hissettirmedi sanki o hep vardı .Taki ansızın aramızdan sessizce usulca gidene kadar.

Uzun süre hastalığını sakladı Sajel’e söylemeyin çok üzülür demiş. Üzüldüm ama annesini babasını kardeşini düşününce ben kimim ki dedim. Ama her zaman içimde bir yerlerde, her zaman onun dediği gibi zaman ve boyut değişse de yine birlikteyiz. 

3 Şubat 2018 Cumartesi

ŞİMDİ

Birçok kereler darıldık; Bu dargınlıklar en fazla iki saat sürer. 
Sanki aramızda bir anlaşma var gibi. Yazılı olmayan bir anlaşma. Sıra kimdeyse özür diler. 
Geçen sefer haklı olduğum halde ben özür diledim, sıra ben de idi. Bu sefer sıra onda, gelip özür dileyecek, sanki hiçbir şey olmamış gibi, gelip gülümseyecek.                                                                                                                        
Bir iki üç şimdi...

Onu beklerken zaman ne kadar da uzun oluyor. Birazdan gelir

Bir iki üç şimdi…

Koca bir gün bitmek üzere hala haber yok aramadı da, Belki şimdi gelir ya da arar

Bir iki üç şimdi…

Ne oldu? Ne zaman bitti? Hiç konuşmadan tartışmadan, bir kaza gibi, inanması güç, ansızın olan bir kaza gibi.

Bir iki üç şimdi…

Günlerim onu beklemekle geçiyor                                                         

Bir iki üç belki şimdi…

Artık günleri saymıyorum, sayamıyorum,


Bir iki üç… 

1 Şubat 2018 Perşembe

BENCE

Şans mı ? şansızlık mı ?

Sanırım bu bakış açınıza göre değişiyor

Kalabalık bir aile de yaşamak insanların hayalini kurduğu bir görsel  olsa gerek
Büyük bir masanın etrafında oluşan cümbüş; Anne babadan oluşan çocuklar takımı

Size biraz bu görselden bahsedeyim belki o zaman daha iyi anlarsınız şans mı şansızlık mı olduğunu ama unutmayın bu hayatın iki yüzü gibidir her solukta iliklerinize kadar işler. Ve kimi zaman şans , kimi zaman şanssızlıktır.

İlk olarak akrabalardan başlayalım anne veya babanızın tarafından biri geldiği zaman sizi tanıştırırken adınızla beraber numaranız söylenir ( evin kaçıncı çocuğu iseniz adınız o numarayla bir bütündür artık .

Bu sajel evin 6 numarası

Bu arada önemli olan dikkat edilmesi gereken şey akrabalarınızın yaşam tarzı ve hayata bakışı açıları  önemlidir , onlara  tutumunuzu  belirler

Kimisi ve çoğunluğu ; Birden kollarını açar size sarılır
Ah yavrum benim ... senin doğumuna gelmiştim ben ...
Anne ve babanıza bakar gözleri yaşlı bir şekilde , ne kadar da büyümüş ,yanaklarınızdan tutar sıkar öper ; mengenede sıkılan bir tahta parçası gibi kollarıyla sizi sarar . Bunlar cana yakın olanlardır . Genelde anne veya babanızla ilgili anıları ( çocukluk ,gençlik anılarını anlatırlar ) aslında amaç ne kadar çok birbirlerini sevdiklerini yakın olduklarını size kanıtlamaktır ; Bütün bir gece anıları bir masal gibi dinlersiniz. Masada uzun uzun sohbetler edilir kahkahalar atılır.

Bir de az rastlanan ama her ailede var olan bir grup daha vardır. İlk önce sizi baştan aşağı süzer hım kime benzemiş bu çocuk ( aslında demek istediği bizim tarafa ne kadar benziyorsun veya benzemiyorsundur; Genelde kesin aile büyüklerinden birine benzetilirsiniz  ve hemen elini uzatır öp bakayım elimi. Genelde bunlar yemeğin ortalarına doğru açılır yemek masasında çeşitli konulardan sonra ciddiyeti elden bırakıp cana yakın davranırlar

Konuyu fazla dallandırıp budaklandırmadan hemen kaldığımız yerden devam edelim

İlk numaradan başlayım bu konu önemli ,dediğim gibi evin kaçıncı çocuğu olduğunuzu simgeleyen bu numara başka işlere de yarar

Ailece bir yere giderken yolda molalarda bu numara anne ve babanızın işini kolaylaştırır.( tek tek isimleri söylemek yerine ) bir numara iki numara üç numara dört  numara beş numara altı numara yedi numara sekiz numara
( böylelikle zamandan kazanırlar ) sizde bir yerde sepet gibi unutulmaktan kurtulursunuz. Yada sizin hakkınızda bir şikayet olursa numaranızın  söylenmesi yeterlidir.

Ben kırmadım  O kırdı !  O kim ?  Yemez hemen isim vermek kestirme yol 6 numara ...

Sanırım bu numara olayının ne kadar  gerekli olduğunu anlamışsınızdır.

Şimdi asıl konuya dönelim şans mı şansızlık mı olan bölümüne , farkında olmadan çoğunlukla  yüksek tonda konuşursunuz , sesinizi duyura bilmek için  
( eee o kadar çocuk arasından sesi duyurmanın başka yolu yoktur.) Bu toplum içinde, kimi zaman özgüven gibi durur kimi zaman  ise rahatsız edicidir. Daha sessiz konuş , bağırmana gerek yok ! ve siz  pardon alışkanlık dersiniz
Ve zamanla evdeki sesli ortamdan dışardaki o sessiz ortama geçtiğinizi anlarsınız

Paylaşmayı ve bencilliği ilk evde öğrenirsiniz; İnsan ayırmayı kayırmayı da .
içgüdüsel olarak  , kendini korumayı,  doğar doğmaz öğrenirsin bunlar yaşıtlarından ayrıcalıklı yapar seni ; Tabi bunları çoğalta da biliriz yaşıtlarından daha tahammüllü biri olabilirsin yada tam tersi tahammülsüz ve çekilmezde. insanlara özellikle de senden daha farklı düşünenlere aldırmamayı öğrene bilirsin .

Sonuç olarak evdeki herkesin farklı bir düşünce yapısı ve zevki vardır ve sen hepsini istesen de istemesen de bir şekilde görür deneyimlersin .

Farklı müzik türlerini dinlersin dinlemek zorunda kalırsın Mozart’tan Madonna’ya, İbrahim Tatlıses’ten Sezen Aksuya, giden o acılı yolu içine sindirirsin, kendine ait bir müzik zevkini yaşıtlarından önce edinirsin.
Biri futbol meraklısıysa diğeri kesin baskette ilgi duyar , biri Galatasaraylıysa diğeri kesin Fenerlidir ve tiz bir ses Beşiktaş diye kulağını tırmalar .kısaca çeşitlilik ve bunları gözlemlemek deneyimlemek hayatının bir parçasıdır
kimisini beğenir kimisini ret edersin . Sesini çıkarmadan her şeyi kabul edersin ; kardeşlerini , zamanla insanları kabul edersin.

Bu seni hayat yolunda bir artı yöne götürmez sadece anlayışlı bir insan yapar 
Ama zevk ve estetik duygun gelişir çeşitli hobilerin olur

Arkadaşa ihtiyaç duymazsın yeterince çevrende insan vardır aradığın gerçek dostluklardır, erkekleri kızları iyi tanımlarsın ( karşı cinsin gerçek yüzünü bütün yönleriyle görme şansın vardır hem de her aşamasını )

Senden büyüklerin , küçüklerin içinde yaşamayı öğrenirsin. Ailenin büyükleri seni hep küçük, ailenin küçükleri de seni hep büyük görür; Sen ne büyüksündür nede küçüksündür orta format kalırsın hep; genelde kalabalık ailelerde kardeş  sayısı kadar arkadaş bolluğu da vardır. Herkesin en iyi arkadaşı , sırdaşı kesin vardır , bu sırdaş kimi zaman ev halkına cephe aldığın sinsi planlarının bir parçasıdır.( suç beraberliği demek daha doğrudur ve belirtmem gerek yer yüzünde her türlü beraberlik biter aşkta buna dairdir ama suç beraberliği sonsuza kadar devam eder )

Asla kendinden büyüklerle kavga etmene izin verilmez ( O ağabeyin O ablan. Ona bağıramazsın vuramazsın ,  ...) bu kural küçüklerin içinde  geçerlidir ( O senin kardeşin terbiyesiz, sen ondan büyüksün Onu koru) ama sana büyük küçük ağabey abla kardeş bağırır vurur .yani ortancaların işi hep idare etmekten geçer . ama dayanamayıp da  kavga edersen yaratıcı cezalarla karşı karşıya kalırsın.  
Genelde uyku cezası  verilir.( Konuşman yasak ve gözlerin kapalı oturmak zorunda bırakılırsın , bu ceza sonu hep uykuyla sonuçlanır, bu sebeple adı uyku cezasıdır. ) yavaş yavaş sinsi olmayı öğrenirsin ; İntikamını alacak en küçük fırsatı , anında görüp değerlendirme yeteneği gelişir , elde edersin 

İntikam uğruna her yol mubahtır ; Futbol aşkı gerçekten bir başkadır büyük bir arzuyla yıllardır içinde beslediğin bütün haksızlığı ,ezikliği ; Fırsat bu fırsat diye var gücünle kullanırsın. Topa vurma bahanesiyle ağabeyine çelme takar ,tekme savurursun birde küfür edersin ; koşsana hayvan ! ( ohhhh be dünya varmış ) annen baban seni uyarmaz .kimse sana laf edemez çünkü sen büyük bir aşkla top oynuyorsundur. ( demek istediğimi anladınız mı amaç spor veya oyun değil öç almaktır ) 

Evde kıymetli bir porselen mi kırdın, sorun etmeye gerek yok , nasılsa sıra sana gelmeden , başka bir olay çıkar ve sen yakayı kurtarırsın. Her günün bir kaderi olduğunu hatta her anın bir kaderi olduğunu görürsün ; Plan yapmak mı ? işte hayatta vermen gereken en büyük sınav bu’ dur .Hengame içinde planlarını gerçekleştirmen,  bu senin tek sorunun sınavındır.

Genelde kahvaltı ve akşam yemeğini asla es geçemezsin ne olursa olsun annen ve baban ne yediğini kesin görür ; yok ben tokum yemiyorum  deme şansı yoktur, yanlışlıkla ağzından böyle bir laf çıktığı ise pişman  olursun ,bir uşak konumunda aile bireyleri seni hemen değerlendirir ( mutfaktan tuz getir peçete getir su bitti su getir - getir götür yapma yerine oturup ,yemek yemeği tercih edersin)        
bu sayede yemek tercihleri yapmazsın ama inceden inceye yemek zevkini edinirsin.

Aslında pek sıkıcı sayılmaz durum,  zamanla alışırsın işin eğlenceli tarafları da vardır. Senden büyük olan kardeşlerin sayesinde gündemi takip etmen hiçte zor değildir. Sanattan ,spordan ,siyasetten , modaya kadar geniş bir yelpazede bilgi sahibi olursun .yeni çıkan albümleri , klipleri, filmleri ,dizileri , dergileri ,
kitapları ,sergileri araştırmana gerek yoktur birileri zaten meraklıdır ve sana duyurur.

Ama  işin aslı hayat bu kadar eğlenceli ve basit değildir. Senden büyükler sayesinde her şeyin biricikliği ,ilk kezliği ortadan kalkar

Senin için ilk olan şey aslında ailenin tekrar tekrar yaşadığı ve artık kanıksadığı sıradan bir olaydır.

Mesela , Evin en büyüğü , Üniversite sınavına gireceği zaman evde sanki bir bayram havası eser. Sabah erkenden kalkılır , sınava gireceği okula gidilir ,beklenilir dualar edilir , hatta annen onun adına uğur getirsin diye fidan bile diker. Sende durum pek öyle olmaz, annen baban aynı olayı defalarca yaşamaktan bıktıkları için sen sabah erkenden kalkıp tek başıma sınava gidersin ; Ne seni yolcu eden olur nede bekleyen , nede sınavdan sonra seninle konuşan biri olur.

İşin en acısı da senden önce doğanların yaptıkları hataları sanki sen yapmışsın gibi önlem alma işine girişirler, her konuda tecrübe sahibi oldukları için gelişmiş bu ebeveyn gurusuyla baş edemezsin , bu durumdan kendini kurtarmak için kanıtlamak için yırtınır durursun

Ağabey ’ ni gönderdim yurt dışına okumadı , geldi buraya! Sende boşuna gidip geleceksin ! Burada okuyacaksın, gözümün önünde ,bana iş çıkarma !  
iyi de benle ne alaka O . DNA  kodlaması mı yapıyoruz ama anlatamazsın  o yapmadığı ise yapamadıysa  sende yapamazsın . hadi hasber kadar gittin hemen anneni babanı sana karşı doldururlar o gider ve bir daha gelmez . bu doldurma olayı hayatının her alanında devam eder.

ilk çocukları 15 yaşında araba kullanır o bunun hakkı dır O büyüktür .sen edebinle oturur  18 yaşında ehliyet için baş vurursun hemen annenle babana  sinsice yaklaşıp ; izin vermeyin kaza yapar , ölmesini mi istiyorsunuz !  ( ve O düşünceli sevgi dolu kardeştir seni düşünendir. ama sen bilirsin sinsi olduğunu ...)  Bu sıralama uzadıkça uzar , okumak istediğin alandan tut , arkadaş seçimine kadar hayatınla ilgili her konuya maydanoz olurlar , hakları olmadığı halde fikir beyan ederler, şaşırırsın bu ne öz güven diye ... senden daha önce doğmanın hakkına güvenerek olsa gerek ; bu durum tıpkı alkol alan , kendini şaşıran direyin davranış biçimi gibi ( birey değil özellikle direy demeyi tercih ettim  )   acınası ve gülünçtür.

Kısaca onların okulları , arkadaşları , mutlulukları, sorunları başarıları  başarısızlıkları , evlilikleri , çocukları ,boşanmaları haddini bilmeme  durumları her şey ve her konuya fikir beyan etmeleri seni canından bezdirir.

İlk defa yaşadığın bütün duygular olaylar  ne yazık ki sadece senin tek başına tecrübe edeceğin deneyimleyeceğin bir durumdur. En basiti hasta olman bile sıradan bir olaydır .
Korkacak  bir şey yok !  Bademciği şişmiş. Bir iki günde geçer, kolun mu kırıldı sorun değil alçıya alınır Ve birden hatırlarsın senin ilk defa başına gelen her olay hastalık evde fazlasıyla tekrarlanmış sıradan bir olaydır artık, annen baban telaşlanmaz, paniklemez. ( ya insan bir doktoru arar ölüyorum ) hastalığın bile tadını çıkarıp nazlanamazsın sinirden ne acın kalır nede hastalığın turp gibi olursun , senden öncekiler yorgan döşek yatarken sen ayakta kafa tutarcasına gezinirsin öyle oflamak puflamak hep ilk çocukların işidir.

Kısacası senin hayatın annenle baban için defalarca izledikleri ezberledikleri film gibidir. Annenle babanı hiç bir konuda şaşırtamazsın Oturup izlemek, fikir beyan etmek istemezler; Ben farklıyım! Bak farklı bir yorum veya bakış açısı var bende , desen de , işin aslı farklı olmadığını , sıradan olduğunu her yaşıtın gibi aynı tecrübesizlikle yolunu aldığını içine sindire sindire öğrenirsin tek bir fark vardır sen hayatta tek başına yol alırsın ama senden büyükler  anne baba desteğiyle pohpohlanarak yol alır.
Komik olan tek konu ise ittirmeyle el üstünde tutularak yol alanların senin karşına geçip; Her şeyi başaran benim tavırlarıdır.

Yani demek istediğim O güzel görsel pekte güzel değildir ve her cümle sonunda veya başında söze Bence demeyi öğretirler.


Hayatta eşit olduğunuz hiç bir konu yoktur bence