14 Şubat 2018 Çarşamba

TİLDA !

Tilda!  Adım Tilda demişti. Gözlerinin içine bakmak beni korkutmuştu, uçsuz bucaksız bir gece gibiydi, İri kocaman siyah gözleri vardı, teni kar beyazdı, yanaklarında bir dudak hareketiyle beliren gamzeleri vardı. Saçları kıvır kıvırdı, muntazam dişleri vardı ses tonu daha önce hiç duymadığım bir tonda idi. Türkçeyi güzel konuşuyordu, her ne kadar aksanı olsa da.

Ona nerelisin dememiştim nasıl olsa içimizden biri soracaktı. Hep böyle olur nerelisin’ le başlar dinine hatta düşüncesine, hayata bakışına kadar didiklerler, sanki çok işlerine yaracakmış gibi.

Fazla vaktim yoktu oturup konuşacak kadar; Ayaküstü konuşup kaçacaktım. Gitmem gereken, yapmam gereken her zaman bir şeyler vardı. Tam arkamı döndüm SEJAL bende senle geliyorum dedi
Adım SAJEL  !  SEJAL değil   sert söylemiştim. Ayakta donakalmıştı koluna taktığı çantayla bir heykel gibi duruyordu ama gözleri dolmuştu. Dokunsam koluna ağlayı verecekti
Pişman olmuştum birkaç saniye de, içimden kendime saymadık laf bırakmadım. Ha Sajel  Ha sejal ne bozuyorsun işte, ne fark eder şimdi ağlayacak vicdan azabın , olacak başına…
Adım atıp atmamakta karar verememiştim, boğazım düğümlenmişti ne diyeceğimi bilemiyordum. Derin bir nefes aldım geliyorsan gidelim
Kurulmuş bir oyuncak gibi peşimden geldi. Fransız konsolosluğuna gideceğim sakıncası yoksa dedi
Yol boyunca konuştu, en sonunda Fransız konsolosluğunun önünde bekler misin beni dedi.

Acelem var … uzun sürmezse dememle uzun sürmez hemen geliyorum dedi. Cafe’de tam iki saat bekledim bir ara uyuya kaldım sağ olsun çok meraklı olan servis elemanı iyi misiniz diye kaldırdı beni rüyamın en güzel yerinde .Bir Türk kahvesi alabilir miyim dememle karşımda belirdi Tilda iki tane olsun dedi.

Sanki iki saat beni bekleten o değilmiş gibi konuştu konuştu durdu. Bir ara sinirlerime hakim olamadım ve gülme krizine girdim şaka gibi bir şeydi.
Sanırım bana susmayı , dinlemeyi o öğretti ,işin garip kısmı ne zaman bir araya gelsek .Sanki hiç ayrılmamış , araya zaman girmemiş gibi kaldığımız yerden devam ederdik .Tilda çantasından küçük bir not defteri çıkarır başlardı okumaya geçen zaman içinde bana anlatmak istediklerini, yemek tariflerini, dinleği yeni müzisyenleri gitti yerleri… .ama en çok Tildayla bütün gün oturup gelen geçeni bir hayvana yada bir sebzeye benzetmeyi yada gördüğümüz insanları konuşturmayı severdim ortak noktamız çoktu ikimizde gülmek eğlenmek için var gücümüzle hayatı sömürmek için can atıyorduk.
Bir çok insanla tanıştım bir çok arkadaş hatta dosttum oldu ama Tilda gibisi… hiç biri hissettirmedi sanki o hep vardı .Taki ansızın aramızdan sessizce usulca gidene kadar.

Uzun süre hastalığını sakladı Sajel’e söylemeyin çok üzülür demiş. Üzüldüm ama annesini babasını kardeşini düşününce ben kimim ki dedim. Ama her zaman içimde bir yerlerde, her zaman onun dediği gibi zaman ve boyut değişse de yine birlikteyiz. 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder