6 Haziran 2014 Cuma

AYVA AĞACI

Konservatuara girmek istediğimi söylediğim zaman .Babam şöyle dedi.
       
--Ayağını yere bas .
        
Saçmalıkmış,bütün isteklerim gibi,annem güldü geçti, dikkate bile almadı, fikrini söylemedi. Hayatım boyunca  aç kalırmışım. benim için ne anlama geldiğini anlamak istemediler,sadece kendi fikirlerinin doğruluğunu savundular ısrar edince de noktayı yine babam koydu.
        
--Ahlaksızlık yapmak istiyorsan buna izin vermem!
      
Üstü kapalı Oruspu olamazsın dedi, ne mantık ama dedikleri kafamın içinde bir tayf  gibi dönüyordu, şaşkınlıktan konuşamadım, ailemi tanımakta güçlük çekiyordum .  
Oysa yıllarca istemediğim halde beni Baleye göndermişlerdi. ben on yedi yaşında onları var gücümle anlamaya çalışıyordum onlar ise benim üç katım yaşındalar ve beni anlamak için hiç bir çaba harcamıyorlar. Beni ahlak yargılarıyla susturmaya çalışıyorlardı. Sinirden gülüyordum kendimi bahçeye attım. 

Ayva ağacının altında oturuyorum. Babama , Anneme kinliyim.

Hayatta kendi payıma istediğim ne varsa onlara göre saçma yanlış. Onlar büyümemi kabullenemiyor belki de sebep bu. Ayva ağacının altında oturmuş ağlıyorum cevapsız sorularımla hatıralarımla baş başayım.         
        
Aklıma ilk isteğim geliyor yüzmeye gitmek istiyorum, cevap net . 

Hayır boğulursun !
        
oysa bütün yaz denizden çıkmıyorum ; Kışın yüzme isteğim neden geri çevriliyor. Boğulurmuşum saçmalık ; Yedi yaşında  benim gibi yüzen kim var ki. Biraz daha kinlenmek için düşünüyorum …        

On bir yaşındayım ve basketbola gitmek istediğimi söylüyorum cevap kesin ve netti hayır … 

Kafana top gelir !
        
Kafama top gelirmiş , günlerce akıllarından şüphe ettim komikti cevap kafana top gelir… Oysa okulda hentbol oynuyorum . Annemle babama hiçbir zaman doğru açıklamayı getiremiyorum ama o zamanlar ; Ablama şunu söylemiştim annemle , babam  insan psikolojisi üzerinde deney yapıyorlar ve kobayları da biziz ; Ablam günlerce bu fikrime gülmüştü. Yavaş yavaş istediğim kıvama gelmeye başlamıştım ,biraz daha acıtazyon yaparsam karşılarına acımasızca çıkıp hakkımı savunabilirim ,biraz daha düşünmeliyim biraz daha da kinlenmeliyim . 

Evet bu sefer ki affedilir gibi değil cevabı ise hiçbir zaman olmadı.                                                        
        
On üç yaşındayım ve evde piano çalıyorum müzik kaçtığım sığındığım tek yer . her saniye piano çalmak istiyorum çünkü onlara tahammül etmenin tek çıkış yolu bu. Mutluyum huzurluyum bazen onları affedebiliyorum. Ama talihsiz kaderim yine yüzüme vuruyor, bu seferde oğulları piano çalmamı istemiyor evet sırf  O istemiyor diye piano çalmam yasaklanıyor . Neden sorusu ise hiç cevaplanmıyor ağlayıp ısrar edince ise olay çıkarma deniyor.
        
Onların çocuğu olmak bana göre bir şey değil. Tanrı bir hata yaptı ya da şeytan beni itti. Artık istediğim kıvama gelmiştim içeri girip, onları dinlemeden konuşacaktım. 

Tam ayağa kalktım içeri girecektim ki kafama ayva düştü ; Hem de kocaman bir ayva , yoksa bu bir işaret miydi. Neden armut ağacının altında değil de  ayva ağacının atında oturdum .  Neden erik ağacının altında değil de ayva ağacının altında oturdum

Yerden ayvayı aldım,kafamın acısı bütün hırsımı almıştı oysa saatlerce kinimi beslemiştim şimdi ise kafamın acısıyla ve bir ayvayla baş başayım. Sanırım bu ayvayı yemekten başka çarem yok . 

Zaten onların çocuğu olarak daha doğduğum gün ayvayı yemişim.

                                                                                                                      Sajel

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder