Karşı Pencere – Ferzan Özpetek
Aradan kaç yıl geçti bilmiyorum saymadım ,ama ilk
günkü büyüsünü benim için hala korumakta.
Bir film hakkında neden bu kadar iddialı sözler
söylüyorum ,neden eskimedi ?
Neden her seferinde aklıma ilk gelen filmler
arasında ?
Sanırım şarkı ve dans sahnesine vurulmuştum ; Aaaaa müzik
beni her zaman cezbetmiştir? (historia de un amor )
Yoksa damak tadımıza
mı hitap ediyordu ,off mis gibi pastalar, kekler ?
Ya da görselliği mi ?
Konusu olabilir mi ?
Diyalogları ?
İyi bir film nasıl olmalıydı?
Bu sorunun cevabını
İngmar Bergman vermişti; Şöyle
diyordu : ‘‘ Filmlerde ki ritim , masa başında
senaryodan doğar , kamera karşısında da yaşamaya başlar. Kurgu çekimle
birlikte yapılmalı ’’
Yani bu işin bir matematiği vardı .Ve formül Bergman
tarafından verilmişti ama bu formülü
görsel olarak pek hissettirecek bir film karşıma çıkmamıştı. Ya da ben dikkat
etmiyordum ( Haksızlık etmeyelim diğer filmlere -Tamam bir film daha var kalbimde kısacık, hatırladıkça beni gülümseten içimi burkan )
Karşı Pencereye kız kardeşimin zoruyla gittim , ilk
yarısında hadi gidelim dedim . O zamanlar sabırsızdım , tercihlerim vardı.
Evet ilk yarı da gitmek için ellimden geleni yaptım
ama sevgili kardeşim kolumu tuttu; Kapa
çeneni ve sessiz ol , izle, sonunu görmeden de tek kelime etme . ( her zaman
bana küçük kardeşi gibi davranır , neyse ki abla olan benim )
İkinci yarı da ise bir şeyler fark ettim , Bergmanın
sözlerini hissettim bu film de bir matematik vardı. Her şey yerine oturmaya
başlamıştı .( büyülendim )
Film bittiğin de
ben hala öylece oturuyordum. Kardeşim seslendi, hadi gidelim diye .Sinsi
sinsi güldüm , Bir daha izleyelim mi .
Filmi bir kere daha izledik.
Aradığım film buydu. Ama bir tek bu değil , işin
matematiğini bana göstermesi değildi bu filmi özel yapan.
Senaryonun işleyişi ,karakterleri veya diyalogları
mı ?
Bu film HAYATA karşı bir şeyler söylüyordu ,Meydan
Okuyordu.
Filmin dvd ‘sini satın aldım , diyaloglarını oturdum
yazdım tek tek .okudum sonra oturup bir daha izledim ( sadece bir günümü aldı )
Evet Bu film Hayata karşı bir meydan okumaydı.
Söylediği çok açıktı ‘‘ Bu hayat ve sistem sadece gençlerle uğraşır ’’
Düşünün bir , film deki, yaşlı amcayı ( Davide ) .Neden onun hikayesi bizi üzdü. İyi pasta
yaptığı için mi onu sevdik , Davide karakteri eğer genç bir adam olsaydı ne
düşünürdük ? sever miydik onu yada üzülür müydük yarım kalan aşkı için. Açık yüreklilikle
soruyorum neden yaşlı olunca pek garip gelmedi bize ( Ahh canım yazık sana ,ne
kadar da sevmiş ) . Genç olsaydı , sözlerimizle ,gözlerimizle rahatsız etmez
miydik ( Sanki kendi bedenimiz miş gibi
hak iddia etmez miydik ) Garip ama bir gerçek İnsanlar gençlere karşı çok acımasız ( Sistem mi desem
ne ) Neden hakkımız olmadığı halde birilerinin hayatını kıskaca alıyoruz. Hayatını
zehir ediyoruz. Ve bunu yaparken sanki ak kaşıktan çıkma bir ahlak timsaline
dönüşüyoruz. Korkumuz ne ? Yoksa korkumuz kendi mutluluğumuzun , İnancımızın
yetersizliği mi . Başka bir düşünceye tahammül edemiyoruz , bize farklı gelen
bir yaşam tarzına saygı duymuyoruz. Başkalarının mutluluğuna tahammül
edemiyoruz. Onları yok etme arzusu ile yanıyoruz. Ortalama bir insan ömrü en iyi şarta 70 yani 100 değil 70 .Bu
neyin egosu ?
Evet bu film karakterleriyle diyaloglarıyla beni
etkiledi. Hayata karşı verdiği örnek yaralayıcıydı. Gençler dünyayı
değiştire bilir-Aslında bırak insanları kendin için yaşa diyor .
Filmin en etkileyici diyalog .
Davide : Şimdi bir şey yapamam ama senin hala bir
şansın var, her şeyi değiştirebilirsin .Sadece hayatta kalmayı düşünme talep de
etmelisin ……
Talep etmek ?
Evet bu dünya , hayat , sistem , insanlar sadece
GENÇLERİ yok etmeye çabalıyor savaşıyor. Bu film özel çünkü hayata karşı bir
duruşu söylemi var.
Not : film’in analizini yapmayı düşünmedim ? Davide
bana yetti de arttı . Ama Serra Yılmazın Fabrika duvarına yaslanıp da sigara
içme sahnesi .Beni çok güldürdü. Ne kadarda ciddi sigara içiyor. talep edelim ama ölçüden şaşmadan
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder