26 Ekim 2015 Pazartesi


     


                                                          BİR GÜN

Hayatın küçük mutluluklarını bulmak onlardan keyif almak bende bir tutkudur.         Ne zaman kafamı bir olay kurcalasa boğazın sularına, rüzgarın esintisine bırakırım düşüncelerimi, sığınılacak en iyi yer  yol almaktır. Dertlerden kaçmak için soluğu Beşiktaş iskelesinde aldım. Hava soğuktu, vapur iskeleye henüz yaklaşmıştı hınca hınç doluydu iskele.Herkes iyi bir yer kapma telaşında, sabırsızca kapıların açılmasını bekliyordu.Kapılar açılınca insanlar koşuşturmaya başladılar, birbirini ite kaka. Bir yer bulup da oturan, bir zafer kazanmışcasına tebessüm etmekteydi. Vapurun merdivenlerine doğru bir yer buldum. Koca vapurda oturacak yer kalmamıştı. Birkaç kişi merdivenlere oturdu.Kafamın içindeki sorunları düşünürken iki öğrencinin sesiyle irkildim.İki kız da liseliydi. Üstlerinde formaları ellerinde iki üç tane kitap, defter vardı.İnsanların konuşmalarını pek dinlemem ama bunlar yanımdaydı ve yanımda olmasalar da kulak misafiri olacaktım çok sesli konuşuyorlardı ;Yani istem dışı şahit oldum.Her birimizin eninde sonunda tanıştığı ve bir ömür boyu yakamızı bırakmayan gelecek kaygısını yaşıyorlardı.

Lise bitiyor şimdi ne olacak?

Üniversiteyi kazanabilecek miyiz?

Üniversiteyi bitirince iş bulacak mıyız?

Devlet üniversiteleri mi daha iyi, özeller mi vb. gibi akla ne gelirse birbiriyle paylaşıyorlardı.
Bir ara kızlardan bir tanesi şöyle dedi:

-         Aman bitirince ne oluyor, boş versene. Kim iyi iş bulmuş. Biz paramızı biriktirelim okuyor gibi sonrada, elimizdeki parayla kendi işimizi kuralım. Dır dır çekmeyiz en azından

Diğer kız da bu fikri beğendi.

-         Doğru o kadar harç parası , ıvır zıvır  parası vereceğimize kendi işimizi kuralım,bizimkilerde destek olur... Kuralım valla.

Bu sefer ikisi de ne iş yapabiliriz diye konuşmaya başladılar. Ama birinin bulduğunu diğeri beğenmiyor ya da yapamayız diye noktalıyorlar. En sonunda ikisi de oyuncakçı dükkanı açmaya karar verdi. Karlıymış.

Hayattan paradan konuşan bu iki kız da  paranın araç değil amaç olduğunu düşünüyordu.
Mutluluk bu kadar basit miydi ya da paraya endeksli miydi?

O sıra iç gıdıklayan bir kahkaha duydum. Ses merdivenlerden geliyordu.Üstü başı perişan bir adam kucağında ise bir küçük erkek çocuk, adam çocuğun parmaklarını avucunun içinde tutmuş:

-  Bu çarşıdan almış, bu eve getirmiş, bu pişirmiş, bu yemiş, bu da okuldan gelmiş hani bana hani bana gıdı gıdı... Dedikçe öptükçe çocuk basıyordu kahkahayı.

Baba, oğul o kadar mutluydu ki, bunu gözlerinde görebiliyordum.Vapur iskeleye yanaşmıştı. Vapurdan inip yürümeye başladım. İki kız hala bir yer açıp para kazanmak mı ya da okumak mı diye tartışıyorlardı ? Baba ile oğlu önümde yürüyordu. Çocuk babasının ellini sımsıkı tutmuş yürüyordu.
Gözleri sadece babasına odaklanmıştı. Ne işportadaki oyuncaklara bakıyordu ne de seyyar satıcıların yiyeceklerine, onun gözleri sadece babasını görüyordu. Baba ise küçük oğluna bir şeyler anlatıyor, gururla yürüyordu. Gülümsüyorlardı …  
Mutluluk onlar için para değildi.
Onların tertemiz mutluluğunu henüz para çalmamıştı.
İki kızda bunu hiç bilmeyecek. Kim bilir belki  Bir gün.
                                                                                                sajel

11 Eylül 2015 Cuma




İMDAT

Gününün planı hazırdı , Işıl hocanın ( Özgentürk’ün ) yanına gidecektim öğrenci listesini alıp Kadıköy deki milli eğitime gidip öğrenci listesini  onaylatıp diplomaları  imzalatacaktım. Hava yağmurluydu. Bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyordu.

Benim için bir sorun yoktu, yağmuru  seviyordum sabah 09:30 elimdeki listeyle binaya girdim ,gerekli olan belgeleri alıp tek tek doldurduktan sonra görevli memura teslim ettim .

-       ne zaman alabilirim ? Gün içinde teslim etmem lazım.
-       Bir iki saat bekleyin müdür imzalayacak.

İki saat harika  bende gider sahaflarda kitapları karıştırırım aklıma ilk gelen buydu ( sanırım bu hayatta tek zevkim  kitapların içinde kaybolmak ve ne yazık ki benim tatil anlayışımda bu nereye gidersem gideyim ilk aradığım sorduğum sahaf ve antikacılar – film izlemeyi ,müziği ve denizi saymazsak )

İki saat sonra elimde daha büyük bir çantayla , yeni kitaplarımla , diplomaları teslim almaya gittim.
Memur  kapıdan girer girmez

-       hazır değil
-       daha ne kadar bekleyeceğim
-       Bir saat sonra gelin

Binanın dışına çıktım yürümeye başlamıştım ; Bir saat ! . Fazla zaman yok, en yakın sahaf halk eğitimin yanında ki Kafkas han en iyisi oradaki  kitaplara bakmak diye içimden geçirdim bir taraftan da yeni aldığım kitapların ağırlığı omzumu iyice ağrıtmaya başlamıştı  yürümeye devam ediyordum... kendi kendime de söz veriyordum sakın başka kitap alma  eve gidene kadar iki büklüm olursun .

önümde ki cafe’ de durdum ,bir kahve ve sigara molası vermek ve aldığım kitaplara göz atmak cazip geldi. Dışarda duran bir masaya oturdum bir sigara yaktım  bir tane de kahve istedim çantayı  açtım , ne zamandır peşinde olduğum kitaplara uzunca bir süre baktım .hazine bulmuş gibi mutluydum en sonunda elde etmiştim. ( bazı kitaplar için günlerce , aylarca aranır dolanırım ) yağmurun sesini duymak , insanların kaçışması içimde hep bir muziplik uyandırır ; Bu gün güzel bir gün diye içimden geçirdim  .

kahvem gelmişti bir yudum kahveden aldım  sigaradan bir nefes çektim  , Önümde  bir taksi durdu şoför inip kapıyı açtı sonra da söylenerek arkaya bagaj kapağına yöneldi; bagajdan torbaları çıkardı ,arabanın içinden yaşlı bir kadın indi elinde  şemsiyesi vardı Elizabeth tarzı bir etek giymişti, çizgi film kahramanı  Tweety anneannesi gibiydi . zar zor torbaları eline aldı söylene söylene  yokuş aşağı yoldan inmeye başladı , o kadar komikti ki , taksici arkasından bunak diye söylendi tam bu sırada  küçük bir erkek çocuk koşarak yaşlı kadını itip elindeki çantayı aldı ve kaçtı yere düşen yaşlı teyzenin yardımına biraz önce söylenen taksi şoförü yetişti yerden yaşlı kadını kaldırdı , cafede ki çocuk yere saçılan torbada ki portakalları toplamaya başladı

öylece kaldım  her şey biranda olmuştu .Yaşlı kadın param ! İmdat ! diye bağırıyordu  ayağa kalktım  biranda kurulmuş bir robot gibi koşmaya başladım çocuğun peşinden  ( eskiden okulun en hızlı koşanıydım yetişe bilirim yaşlı kadının çantasını kurtara bilirim ) var gücümle koşuyordum sokağın sonunda çocuk sola döndü yavaşlamıştı bende ona yetişmeyi başarmıştım. Küçük esmer bir erkek çocuğu belki on , belki onbir yaşlarında montunun kapşonundan tuttum ,var gücümle kendime çektim onu .Bir elimi vurmak için kaldırdım   ama yapamadım ,göz göze gelince ;  Yarılı bir hayvan gibi bana bakıyordu, gözlerinin içinde ki korku beni paramparça etmişti O bir çocuktu sadece bir çocuk zor yutkundum ona bu korkuyu vermeye hakkım yoktu , sesim titriyerek

-       ayıp değil mi o yaşlı bir kadın belki ilaç parasıdır

çantayı elinden aldım .

-       korkmana gerek yok seni bırakacağım   ...

Biranda sırtıma bir tekme geldi yere kapaklandım ,doğrulamıyordum tekme üstüne tekme yiyordum sırtıma bacaklarıma karnıma  O kadar kötü  vuruyordu ki  nefes almakta zorlanıyordum , bana vurana baktım ,20 yaşlarında düzgün giyimli bir gençti, hiç durmadan tekmeler atıyor ,bir taraftan da  küfür ediyordu.

Bir sürü küfür, akla hayale gelmeyecek ne küfürler varmış hepsini saydı sayıştırdı .saçlarımdan çekmeye başladı küçük çocukla göz göze geldik oda ayağıyla bir tekme attı yüzüme ,burnumdan kan geliyordu , küfür ediyordu .elimdeki çantayı çekti

Arkada ki  genç boynuma vurdu

-       versene lan çantayı  gebertirim seni

küçük çocukla göz gözeydik çantayı bırakmıyordum. Aklımda sadece annemle babama nasıl bu olanları açıklayacağım diye geçiriyordum. gözümün önüne kardeşlerim yeğenlerim geliyordu .sıcak kan yüzümden aşağı akıyordu .Yüzüme ne oldu acaba diye içimden geçirdim  tam bu sırada sokağı ince bir ses kapladı. Hemen arkasından da kalın bir erkek sesi .


-       Bırakın  kızı ( yaşlı Teyze ince tiz bir ses )
-       Bırakın LAN kızı ( taksi şoförü )

kafamı sesin geldiği yöne çevirdim yokuş aşağı sokaktan Elizabeth tarzı eteğiyle  zar zor inen O teyze ,taksi şoförünün koluna girmiş dişi bir kaplan gibi koşuyordu, elinde de şemsiyesi  ikisinin de görüntüsü süperdi gülme krizine girdim kendimi tutamıyordum güldükçe de canım yanıyordu .Çocuklar bana garip garip baktı ve koşarak kaçtılar .her şey o kadar hızlı gelişmişti ki  yerde öylece oturuyordum ve kahkaha atarak gülüyordum.

Gözümün önüne biraz önce yaşadıklarım geliyordu, çocuğu kovalarken biranda üstümdeki elbiseleri parçalayıp Süpermen kostümünü ile  koştuğumu düşündüm  derken yediğim dayak  ve bir anda imdadıma yetişen  yaşlı teyze ve taksi şoförünü  batman ve  panter kadın kostümü ile düşündüm.  Tam bir karikatürdü . gülme krizine girmiştim  ki  yaşlı teyze ve şoför yanıma geldi  ve biranda  var gücüyle yaşlı teyze şemsiyesiyle bana vurdu hem de hakaret ederek

-       Gerizekalı mısın  ... ölecektin

-       Teyze ne yapıyorsun , bak ne hale geldi kızcağız

Taksi şoförü yaşlı teyzenin elinden şemsiyeyi aldı .Donmuştum yediğim dayaklardan çok yaşlı Teyzenin dediklerine şaşırmıştım .hiç bir şey diyemedim çantasını uzattım sinirden canımın acısını bile unuttum. Allahtan yaşlı...  yerden zar zor kalktım ,yürümeye başladım ama canım çok kötü yanıyordu bacaklarım tutmuyordu. Üstüm başım çamur olmuştu yağmur taneleri yüzüme geldikçe kendime geldim  kafamı yukarı kaldırdım , doğru neden yardım etmiştim ki böyle bir cadıya . Sanki bana ait biriymiş gibi koşmuştum değer miydi ?
Yaşlı kadın hala söyleniyordu öldüreceklerdi ,başıma bela olacaktı, Taksi Şoförü ayıp ama teyze , bak çantanı kurtardı kız .

Taksi şoförü bana seslendi iyi misin kızım hastaneye götüreyim istersen seni

Adama baktım ... yürümeye devam ettim.

Yaşlı kadın hala arkamdan söyleniyordu

Geri zekalı ... öldüreceklerdi ... geri zekalı

Yağmur taneleri yüzüme vurdukça kendime geldim , evet bugün güzel bir gündü istediğim kitaplara kavuşmuştum, bu gün güzel bir gündü yaşlı teyzenin çantasını kurtarmıştım ( yaşlı teyze hayatımı kurtarmıştı ) bu gün güzel bir gündü insanları daha iyi tanımıştım. Geri zekalı kısmı ise bir muamma ne de olsa işin içinde geride olsa bir zeka söz konusu. Bu gün güzel bir gündü ... 

30 Ocak 2015 Cuma

Karşı Pencere – Ferzan Özpetek

Aradan kaç yıl geçti bilmiyorum saymadım ,ama ilk günkü büyüsünü benim için hala korumakta.

Bir film hakkında neden bu kadar iddialı sözler söylüyorum ,neden eskimedi ?
Neden her seferinde aklıma ilk gelen filmler arasında ?

Sanırım şarkı ve dans sahnesine vurulmuştum ; Aaaaa müzik beni her zaman cezbetmiştir? (historia de un amor )

Yoksa damak tadımıza  mı hitap ediyordu ,off mis gibi pastalar, kekler ?

Ya da görselliği mi ?

Konusu olabilir mi ?

Diyalogları ?

İyi bir film nasıl olmalıydı?

Bu sorunun cevabını  İngmar Bergman vermişti;  Şöyle diyordu : ‘‘ Filmlerde ki ritim , masa başında  senaryodan doğar , kamera karşısında da yaşamaya başlar. Kurgu çekimle birlikte yapılmalı ’’

Yani bu işin bir matematiği vardı .Ve formül Bergman tarafından verilmişti  ama bu formülü görsel olarak pek hissettirecek bir film karşıma çıkmamıştı. Ya da ben dikkat etmiyordum ( Haksızlık etmeyelim diğer filmlere -Tamam bir film daha var kalbimde kısacık, hatırladıkça beni gülümseten içimi burkan ) 

Karşı Pencereye kız kardeşimin zoruyla gittim , ilk yarısında hadi gidelim dedim .         O zamanlar sabırsızdım , tercihlerim vardı.

Evet ilk yarı da gitmek için ellimden geleni yaptım ama sevgili kardeşim kolumu tuttu;  Kapa çeneni ve sessiz ol , izle, sonunu görmeden de tek kelime etme .                 ( her zaman bana küçük kardeşi gibi davranır , neyse ki abla olan benim )
İkinci yarı da ise bir şeyler fark ettim , Bergmanın sözlerini hissettim bu film de bir matematik vardı. Her şey yerine oturmaya başlamıştı .( büyülendim )

Film bittiğin de  ben hala öylece oturuyordum. Kardeşim seslendi, hadi gidelim diye .Sinsi sinsi güldüm , Bir daha izleyelim mi .

Filmi bir kere daha izledik.

Aradığım film buydu. Ama bir tek bu değil , işin matematiğini bana göstermesi değildi bu filmi özel yapan.

Senaryonun işleyişi ,karakterleri veya diyalogları mı  ?

Bu  film  HAYATA karşı bir şeyler söylüyordu ,Meydan Okuyordu.

Filmin dvd ‘sini satın aldım , diyaloglarını oturdum yazdım tek tek .okudum sonra oturup bir daha izledim ( sadece bir günümü aldı )

Evet Bu film Hayata karşı bir meydan okumaydı. Söylediği çok açıktı ‘‘ Bu hayat ve sistem sadece gençlerle uğraşır ’’

Düşünün bir , film deki, yaşlı amcayı ( Davide )  .Neden onun hikayesi bizi üzdü. İyi pasta yaptığı için mi onu sevdik , Davide karakteri eğer genç bir adam olsaydı ne düşünürdük ? sever miydik onu yada üzülür müydük  yarım kalan aşkı için. Açık yüreklilikle soruyorum neden yaşlı olunca pek garip gelmedi bize ( Ahh canım yazık sana ,ne kadar da sevmiş ) . Genç olsaydı , sözlerimizle ,gözlerimizle rahatsız etmez miydik  ( Sanki kendi bedenimiz miş gibi hak iddia etmez miydik ) Garip ama bir gerçek İnsanlar  gençlere karşı çok acımasız ( Sistem mi desem ne ) Neden hakkımız olmadığı halde birilerinin hayatını kıskaca alıyoruz. Hayatını zehir ediyoruz. Ve bunu yaparken sanki ak kaşıktan çıkma bir ahlak timsaline dönüşüyoruz. Korkumuz ne ? Yoksa korkumuz kendi mutluluğumuzun , İnancımızın yetersizliği mi . Başka bir düşünceye tahammül edemiyoruz , bize farklı gelen bir yaşam tarzına saygı duymuyoruz. Başkalarının mutluluğuna tahammül edemiyoruz. Onları yok etme arzusu ile yanıyoruz. Ortalama bir insan  ömrü en iyi şarta 70 yani 100 değil 70 .Bu neyin egosu  ?

Evet bu film karakterleriyle diyaloglarıyla beni etkiledi. Hayata karşı verdiği örnek yaralayıcıydı. Gençler dünyayı değiştire bilir-Aslında bırak insanları kendin için yaşa diyor .

Filmin en etkileyici diyalog .

Davide : Şimdi bir şey yapamam ama senin hala bir şansın var, her şeyi değiştirebilirsin .Sadece hayatta kalmayı düşünme talep de etmelisin ……

Talep etmek ?

Evet bu dünya , hayat , sistem , insanlar sadece GENÇLERİ yok etmeye çabalıyor savaşıyor. Bu film özel çünkü hayata karşı bir duruşu söylemi var.

Not : film’in analizini yapmayı düşünmedim ? Davide bana yetti de arttı . Ama Serra Yılmazın Fabrika duvarına yaslanıp da sigara içme sahnesi .Beni çok güldürdü. Ne kadarda ciddi  sigara içiyor. talep edelim ama ölçüden şaşmadan 
   


6 Haziran 2014 Cuma

AYVA AĞACI

Konservatuara girmek istediğimi söylediğim zaman .Babam şöyle dedi.
       
--Ayağını yere bas .
        
Saçmalıkmış,bütün isteklerim gibi,annem güldü geçti, dikkate bile almadı, fikrini söylemedi. Hayatım boyunca  aç kalırmışım. benim için ne anlama geldiğini anlamak istemediler,sadece kendi fikirlerinin doğruluğunu savundular ısrar edince de noktayı yine babam koydu.
        
--Ahlaksızlık yapmak istiyorsan buna izin vermem!
      
Üstü kapalı Oruspu olamazsın dedi, ne mantık ama dedikleri kafamın içinde bir tayf  gibi dönüyordu, şaşkınlıktan konuşamadım, ailemi tanımakta güçlük çekiyordum .  
Oysa yıllarca istemediğim halde beni Baleye göndermişlerdi. ben on yedi yaşında onları var gücümle anlamaya çalışıyordum onlar ise benim üç katım yaşındalar ve beni anlamak için hiç bir çaba harcamıyorlar. Beni ahlak yargılarıyla susturmaya çalışıyorlardı. Sinirden gülüyordum kendimi bahçeye attım. 

Ayva ağacının altında oturuyorum. Babama , Anneme kinliyim.

Hayatta kendi payıma istediğim ne varsa onlara göre saçma yanlış. Onlar büyümemi kabullenemiyor belki de sebep bu. Ayva ağacının altında oturmuş ağlıyorum cevapsız sorularımla hatıralarımla baş başayım.         
        
Aklıma ilk isteğim geliyor yüzmeye gitmek istiyorum, cevap net . 

Hayır boğulursun !
        
oysa bütün yaz denizden çıkmıyorum ; Kışın yüzme isteğim neden geri çevriliyor. Boğulurmuşum saçmalık ; Yedi yaşında  benim gibi yüzen kim var ki. Biraz daha kinlenmek için düşünüyorum …        

On bir yaşındayım ve basketbola gitmek istediğimi söylüyorum cevap kesin ve netti hayır … 

Kafana top gelir !
        
Kafama top gelirmiş , günlerce akıllarından şüphe ettim komikti cevap kafana top gelir… Oysa okulda hentbol oynuyorum . Annemle babama hiçbir zaman doğru açıklamayı getiremiyorum ama o zamanlar ; Ablama şunu söylemiştim annemle , babam  insan psikolojisi üzerinde deney yapıyorlar ve kobayları da biziz ; Ablam günlerce bu fikrime gülmüştü. Yavaş yavaş istediğim kıvama gelmeye başlamıştım ,biraz daha acıtazyon yaparsam karşılarına acımasızca çıkıp hakkımı savunabilirim ,biraz daha düşünmeliyim biraz daha da kinlenmeliyim . 

Evet bu sefer ki affedilir gibi değil cevabı ise hiçbir zaman olmadı.                                                        
        
On üç yaşındayım ve evde piano çalıyorum müzik kaçtığım sığındığım tek yer . her saniye piano çalmak istiyorum çünkü onlara tahammül etmenin tek çıkış yolu bu. Mutluyum huzurluyum bazen onları affedebiliyorum. Ama talihsiz kaderim yine yüzüme vuruyor, bu seferde oğulları piano çalmamı istemiyor evet sırf  O istemiyor diye piano çalmam yasaklanıyor . Neden sorusu ise hiç cevaplanmıyor ağlayıp ısrar edince ise olay çıkarma deniyor.
        
Onların çocuğu olmak bana göre bir şey değil. Tanrı bir hata yaptı ya da şeytan beni itti. Artık istediğim kıvama gelmiştim içeri girip, onları dinlemeden konuşacaktım. 

Tam ayağa kalktım içeri girecektim ki kafama ayva düştü ; Hem de kocaman bir ayva , yoksa bu bir işaret miydi. Neden armut ağacının altında değil de  ayva ağacının atında oturdum .  Neden erik ağacının altında değil de ayva ağacının altında oturdum

Yerden ayvayı aldım,kafamın acısı bütün hırsımı almıştı oysa saatlerce kinimi beslemiştim şimdi ise kafamın acısıyla ve bir ayvayla baş başayım. Sanırım bu ayvayı yemekten başka çarem yok . 

Zaten onların çocuğu olarak daha doğduğum gün ayvayı yemişim.

                                                                                                                      Sajel

24 Mayıs 2014 Cumartesi

                                                                                                                                             
                                                          İLK  TOKAT
                     
                
                  İlk kazık mı? İlk pişmanlık mı bilemiyorum . İlkokul üç’teyim . Okulun ve evin
gözdesiyim yani kendi çapımda dünyanın merkeziyim . Ve en önemlisi küçük kız kardeşimin
ablasıyım .Palin  okulu başlayacak artık tam anlamıyla ablayım yani öyle olmayı umuyordum.
                  Okulun ilk iki ayı güzel geçti . İki tane arkadaşım var ikisi de erkek . teneffüste
kol kola girip önümüze gelene bin tekme diye bağırıyoruz . Dahası gıcık olduğumuz ne kadar
çocuk varsa gidip dövüyoruz . süper üçlüyüz .
Bir gün Palin yanıma geldi  ağlıyordu . Onu bir kızın rahatsız ettiğini korkuttuğunu söyledi.
Hani ablayım ya , iki tane de sıkı arkadaşım var.
-       Tamam göster onu döverim dedim.
Palin çok mutlu oldu , bana güveniyordu ,bunu gözlerinde görebiliyordum . Kızı uzaktan
bana gösterdi . İşte o an bütün dünya başıma yıkıldı . Kız  benim  iki  katımdı  ve   beşinci
sınıftaydı . Ya dayak yiyecektim ya da kaçacaktım . İki  dakikada düşündüm , Palin’in yanın
da dayak yiyemezdim . Hem okuldaki konumum  hem de  evdeki  durumum  buna uygun
değildi . Ben de  karar verdim .
-       Bekle beni tuvalete gidip hemen geleceğim dedim .
Ve gidiş o gidiş oldu , kaçtım tuvalete sığındım . Palin’in  yanında dayak yememek için,
kendime ihanet ettim  kaçtım .
               Ama Palin beni bekledi , hem de tuvaletin kapısının önünde . Ablasını bekledi onu
gelip koruyacak olan ablasını . Ya çok inatçıydı  ya da  yürekten bana bağlıydı . Çünkü kapının
önünden hiç ayrılmadı . Bütün teneffüs beni bekledi . Arada bir çaktırmadan gitti mi  diye
ona baktım . Ben tuvaletin içinde Palin’in sınıfına gitmesi için dua ediyordum . Palin’de
kapının önünde benim çıkmam için dua ediyordu .
               Zil çalmıştı ama Palin benim çıkmam için  bekliyordu . Herkes  sınıfına gidiyordu
Palin  o  kızı gördü . korkuyla bana seslendi ve sınıfına kaçtı . Bense fırsat bu fırsattır diye
sınıfıma  kaçtım . Teneffüsler de  ise Palin’den saklandım.Bir daha Palin bana asla ABLA demedi bu olay ikimiz arasında bir sır olarak kaldı.
               Daha hayatın başında ilk ve son kazığımı , ilk ve son pişmanlığımı küçük kız kardeşime  yaptım . Aslında bu kendi korkaklığıma attığım ilk tokattı . Daha  sonraları sebep ne olursa olsun , dayakta yiyeceğimi bilsem var gücümle saldırdım .
               
               Kim bilir belki hala yüreğimin bir köşesinde ihanet ettiğim ; Kapının önünde korkarak ablasını bekleyen küçük kız kardeşime kendimi kanıtlamak , affettirmek istiyorum                                                                                                                                                                                              
                                                                                                                                             Sajel